Oramus, si forte non molestumst,
demonstres, ubi sint tuae tenebrae.
te campo quaesivimus minore,
te in circo, te in omnibus libellis,
te in templo summi Iovis sacrato;
in Magni simul ambulatione
femellas omnes, amice, prendi,
quas vultu vidi tamen sereno.
†a, vel te sic ipse† flagitabam,
‘Camerium mihi, pessimae puellae!’ 1
quaedam inquit, nudum reduc[ta pectus]
‘en hic in roseis latet papillis.’
sed te iam ferre Herculi labos est.
non custos si fingar ille Cretum,
non si Pegaseo ferar volatu,
non Ladas [si] ego pinnipesve Perseus,
non Rhesi niveae citaeque bigae:
adde huc plumipedas volatilesque,
ventorumque simul require cursum;
quos iunctos, Cameri, [ut] mihi dicares,
defessus tamen omnibus medullis
et multis langoribus peresus
essem te, mi amice, quaeritando.
tanto ten fastu negas, amice?
die nobis ubi sis futurus, ede
audacter, committe, crede luci.
num te lacteolae tenent puellae?
si linguam clauso tenes in ore,
fructus proicies amoris omnes:
verbosa gaudet Venus loquella.
vel si vis, licet obseres palatum,
dum vestri sim particeps amoris.
Gaius Valerius Catullus (Carmen LV)
peco te e nao me oponho
que me digas onde te escondes
procurei te no Postos 8
e no Pink Flamingo, na Janela Livraria
e ate no Templo de Salomão do Edir
todas as moças da Vila Mimosa,
meu amigo, importunei,
com laivos de ira:
“Deem-me Camério, suas péssimas garotas!”
uma delas, abusada, abrindo a blusa devassada
mostrando os peitos lacteos de macilentos:
eis me aqui nao me reconheces?
exaustivo suportar tua ausencia
por que te recusas assim meu amigo?
com tanta arrogancia
escondido entre mamoplaticas mocas
de falo falho?
redesignaste tambem a língua
para perder o prazer ativo?
o amor se presta a abundancia
mas se preferes assim
deixa me participar entre voces
transdatilo ordinario de Catulo, 55